ยุคภาพยนตร์: 1965 วินเทจ

ซ่งอี้หลัน สาวชาวเขากับ หลี่ชุนหยาง หนุ่มชาวเรือทั้งคู่มีใจรักต่อกัน แต่หูซันเป่า บุตรชายขุนนางชั้นผู้ใหญ่ บังเอิญไปพบเห็นอี้หลันก็เกิดหลงรักทันที รีบดำเนินการให้แม่สื่อประจำหมู่บ้านไปหาบิดาของอี้หลันเพื่อขอแต่งงาน อี้หลันมีเงื่อนไขตามประเพณีของสังคมชาวเขาคือให้มีการแข่งขัน โต้เพลง หากใครชนะเธอได้ ก็ยินดีแต่งงานกับคนนั้น ถึงวันแข่งขันมีผู้คนจากสารทิศและผู้แข่งขันให้ความสนใจมาร่วมประชันโต้เพลงมากมายกับอี้หลัน แต่ไม่มีใครเอาชนะเธอได้ ก็มีแต่เพียงชุนหยางเท่านั้น ที่อี้หลันแพ้ เป็นอันว่าทั้งคู่ได้แต่งงานกันต่อหน้าผู้คนเป็นประจักษ์พยาน หูซันเป่าไม่พอใจ ไม่ยอมรับจึงสั่งคนจับตัวชุนหยางเพื่อให้รับเงินจำนวนหนึ่ง แล้วล้มเลิกงานแต่งเสีย ชุนหยางไม่รับ หูซันเป่าจึงสั่งเอาตัวชุนหยาง ไปทิ้งที่เขาพยัคฆ์ เพื่อให้เสือกัดกิน ความทราบไปถึงขุนนาง ผู้เป็นบิดาหูซันเป่า ก็เกิดความโกรธ โมโห ที่ลูกชายทำเรื่องเสื่อมเสียต่อวงศ์ตระกลูที่ทำแต่ความดีมีคุณธรรม จึงสั่งลงโทษด้วยการเฆี่ยนตี หูซันเป่ายอมรับผิด...ในที่สุดทั้งอี้หลันและชุนหยางก็ได้แต่งงาน อยู่กินกันอย่างมีความสุข