마지막 위안부

ระหว่างการรุกรานนอร์มังดี มีการพบรูปถ่ายของชายชาวเกาหลีรูปร่างผอมบางในชุดเครื่องแบบเยอรมัน ปรากฏว่าชายผู้นี้เคยเป็นทหารในกองทัพญี่ปุ่น รัสเซีย และเยอรมัน เรื่องราวที่น่าทึ่งของเขาเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้กำกับคังเจกยูสร้างละครสงครามมหากาพย์เรื่องนี้

ได้รับแรงบันดาลใจมาจากเรื่องจริง ซึ่ง เคยเป็นที่จับตามองของสื่อทั่วโลก พล ปืนคนสุดท้าย เป็นภาพยนตร์ชีวิตที่ทั้ง ซาบซึ้งและอบอุ่น ว่าด้วย อาร์ตี้ ครอว์ฟ อร์ด (เพียร์ซ บรอสแนน) ทหารผ่านศึก สงครามโลกครั้งที่สอง วัย 92 ปี กับอีก เก้าเดือน ที่ได้ข่าวจากบ้านพักคนชรา ของเขาว่ามีพิธีรำลึกครบรอบ 75 ปีที่ นอร์มังดี เมื่อเขาตั้งใจจะเข้าร่วม อาร์ตี้ ได้เสี่ยงวางแผนหนีออกจากบ้านพักคน ชรา และเดินหน้าสู่การเดินทางที่สร้าง แรงบันดาลใจครั้งสำคัญในชีวิตสู่ ฝรั่งเศส เพื่อแสดงความเคารพต่ออดีต กรมทหารของเขาเป็นครั้งสุดท้าย

In Korea, on 6 September 1950, Lieutenant Benson's platoon finds itself isolated in enemy-held territory after a retreat. Soon they are joined by Sergeant Montana, whose overriding concern is caring for his catatonic colonel. Benson and Montana can't stand each other, but together they must get the survivors to Hill 465, where they hope the division is waiting. It's a long, harrowing march, fraught with all the dangers the elusive enemy can summon.

“เรื่องนี้ เป็นเหตุการณ์ช่วงสงครามเวียตนาม ปี 1963 – 1970+ ที่ชาวเวียตนามเหนือ นำโดยนาย โฮจิมินห์ (ซึ่งชาวเวียตนามนับถือเป็นวีรบุรุษผู้รักชาติ ซึ่งเคยนำประชาชนต่อสู้กับจีนและฝรั่งเศสจนได้เอกราชมาแล้ว ) ได้ลุกฮือขึ้นทวงถามเอกราช แต่กลับถูกตราหน้าเป็นคอมมิวนิสต์(เพราะรับการสนับสนุนจากจีน) จึงต้องลงไปต่อสู้แบบกองโจร โดยมีฐานที่มั่นอยู่ทางเหนือ ขณะที่ฝรั่งเศส อเมริกา อ้างความชอบธรรมของการเป็นประเทศประชาธิปไตยและยึดครองเวียตนามใต้มาก่อน ลุยสร้างสงครามอันอื้อฉาว ( อเมริกาตอนนั้น กลัวคอมมิวนิสต์อย่างจีนและรัสเซียจะขยายอำนาจจนขึ้นสมอง เลยเป็นหนึ่งในเหตุที่เฮโลสาระพาไปด้วย เป็นความด่างพร้อยของประวัติศาสตร์ที่คนอเมริกันเกลียดรัฐบาลชุดนั้นมาก เพราะผลสุดท้ายอเมริกาผู้ยิ่งใหญ่ ก็มาแพ้กองโจรกระจอกงอกง่อย แต่ลอบกัดเก่งอย่างเวียตกง คนหนุ่มมะกันรุ่นนั้นตายกันเป็นเบือในสงครามไร้สาระครั้งนี้ ) ”

A group of teenage cadets sheltered from war at the Virginia Military Institute must confront the horrors of an adult world when they are called upon to defend the Shenandoah Valley.

During the harrows of WWII, Jo, a young shepherd along with the help of the widow Horcada, helps to smuggle Jewish children across the border from southern France into Spain.

A war criminal in hiding forms a relationship with his only connection to the outside world - his maid.

เรื่องราวของทหารเกณฑ์หน้าใหม่ที่เพิ่งมาถึงเวียดนาม ขณะทำการรบ จ่าผู้บังคับบัญชาได้ช่วยชีวิตเขาไว้ ทว่า การตายของพลสื่อสารในหมู่ซึ่งใกล้ปลดประจำการ ทำให้จ่าสติแตกและระแวงชาวเวียดนามทุกคน เขาสั่งให้ลูกน้องฉุดหญิงสาวในหมู่บ้านแห่งหนึ่งมาเรียงคิวข่มขืน ในขณะที่พลทหารใหม่ผู้นี้ไม่เห็นด้วย และนำไปสู่การต่อสู้ขัดขวางต่อผู้บังคับบัญชาที่เคยช่วยชีวิตเขามา

เรื่องราวความเจ็บปวดของเหยื่อจากสงครามโลกครั้งที่สอง “มายา” (นูมิ ราเพซ) หญิงสาวผู้เคยตกเป็นเชลยสงครามและสูญเสียน้องสาวไป 15 ปีต่อมาเธอพบว่า “โทมัส” (โจเอล คินนาแมน) เพื่อนบ้านแปลกหน้าที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่อาจจะเป็นอดีตทหารนาซีที่เคยรุมทำร้ายและสร้างบาดแผลในใจเธอตลอดมา มายาจึงได้วางแผนลักพาตัวและได้ร่วมมือกับสามี “ลิวอิส” (คริส เมสซินา) เพื่อทวงแค้นคืนมาให้สาสม แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นตามที่คิด เมื่อเธอไม่มีหลักฐานมัดตัว มายาจึงต้องปลุกด้านมืดของเธอออกมาเพื่อคาดคั้นความจริงจากปากชายผู้โชคร้ายเพื่อพิสูจน์ความจริงว่าเธอไม่ได้จิตหลอนไปเองฝ่ายเดียว

เจ้าหญิงด็อกฮเย ได้ชื่อว่าเป็น “เจ้าหญิงองค์สุดท้ายของเกาหลี” ประสูติเมื่อวันที่ 25 พ.ค. 1912 เป็นพระราชธิดาองค์เล็กของสมเด็จพระจักรพรรดิโกจง ที่ถูกนำตัวไปพำนักยังประเทศญี่ปุ่น ด้วยข้ออ้างเรื่องการศึกษาต่อขณะมีพระชันษาเพียง 12 พรรษา และเมื่อมีพระชันษา 19 พรรษา ได้ถูกคลุมถุงชนกับชายหนุ่มจากตระกูลชั้นสูงของญี่ปุ่นที่ชื่อ โซ ทะเกะยุกิ ซึ่งพระองค์ต้องเฝ้าดูอย่างไร้อำนาจเมื่อประเทศเกาหลีของเธอกำลังถูกทำลาย จนกระทั่งพระองค์สามารถกลับมาใช้ชีวิตที่บ้านเกิดอย่างประเทศเกาหลีใต้ในปี 1962 จึงได้เสด็จกลับ และใช้ชีวิตบั้นปลายอยู่ในประเทศเกาหลีจนสิ้นพระชนม์ในปี 1989 ที่ตำหนักนักซอน พระราชวังชางด็อก “บ้าน” เป็นที่ๆ เราอยู่อย่างมีความสุขกับครอบครัว เพียงแค่ลองจินตนาการดู ว่าวันหนึ่งต้องถูกบังคับให้ออกจากบ้าน และไม่สามารถกลับมาได้ เป็นเวลายาวนานถึง 37 ปี จะรู้สึกอย่างไร…เรื่องนี้เกิดขึ้นจริงกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่ง ผู้นั้นก็คือ “องค์หญิงด็อกฮเย” เจ้าหญิงองค์สุดท้ายของราชวงศ์โชซอน