RHYTHM(リズム)

This is a hand-painted film which has been photographically step-printed to achieve various effects of brief fades and fluidity-of-motion, and makes partial use of painted frames in repetition (for "close-up" of textures). The tone of the film is primarily dark blue, and the paint is composed (and rephotographed microscopically) to suggest galactic forms in a space of stars.

Short film to a song of love lost and rediscovered, a woman sees and undergoes surreal transformations. Her lover's face melts off, she dons a dress from the shadow of a bell and becomes a dandelion, ants crawl out of a hand and become Frenchmen riding bicycles. Not to mention the turtles with faces on their backs that collide to form a ballerina, or the bizarre baseball game.

อนิเมชั่นขนาดสั้น 30 นาที ซึ่งแท้จริงไม่มีเนื้อเรื่องอะไรเลย จึงไม่แน่ใจว่าควรนับว่าเป็นภาพยนตร์ได้หรือไม่ เปรียบเหมือนภาพสไลด์สีน้ำแบบคลาสสิก หากแต่มีเรื่องราวความเคลื่อนไหวอยู่ในภาพเหล่านั้น เหมาะสำหรับคนชอบชมภาพวิวทิวทัศน์สวยงาม โดยเกือบทุกภาพจะเหมือนมีหมอกจางๆ ทำให้เรารู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน เพลงบรรเลงประกอบที่ไพเราะยิ่งทำให้รู้สึกสงบใจ คลายเครียดได้ดี (แต่ถ้าไม่ชอบอาจจะหลับก็ได้)

In the ruins of a strange city, a young girl takes care of a large egg she holds carefully in her arms. She bonds with a boy who is searching for a bird he saw in a dream.

A white dropout struggles to become a cartoonist and filmmaker, drawing inspiration from the harsh, gritty world around him. Still sharing his rundown apartment with his middle-aged parents, an oafish slob of an Italian father and a ditzy nutcase of a Jewish mother, he's ridiculed and looked down upon by his friends, hypocrites who run with violent gangs and the Italian Mafia, and a shallow Black girl who makes her living downtown with the pimps and pushers. The cartoonist gets a chance to pitch a film idea to a movie mogul, but the story proves too outrageous: a far-future Earth, depleted by war and pollution, where a mutant antihero challenges and kills God.

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นจากคุณปอมโปะ โปรดิวเซอร์ผู้มากความสามารถในเมืองหลวงแห่งภาพยนตร์ “Nyallwood” แม้เธอจะมีความสามารถอันเต็มเปี่ยมไม่ว่าจะเป็นการค้นหานักแสดง หรือทีมงานที่มีความสามารถอย่าง “จีน ฟีนิ” ผู้หลงใหลในโลกแห่งภาพยนตร์ แต่เธอก็ยังทำเพียงแค่ภาพยนตร์เกรด B และ แนวอีโรติกเท่านั้น จนอยู่มาวันหนึ่งเธอได้ตัดสินใจทำภาพยนตร์เรื่องใหม่ และได้มอบหมายให้จีนเขียนบท โดยบทนี้เป็นการกลับมาของนักแสดงระดับตำนาน คุณปอมโปะ จีน นักแสดงและเหล่าทีมงานจะสร้างสรรค์ผลงานเรื่องนี้ออกมาสำเร็จหรือไม่ !!

Mater finds a small UFO called Mator and they have a night out. Later, when Mator is captured by military forces, Mater sneaks up and saves him with the help of Lightning McQueen and the UFO's mother.

All alone, Yellow Guy tries to stop a lamp from teaching him about dreams. While Red Guy finds out the truth about the puppets' existence.

Aya Okamura has been working for two years and has begun living on her own for a job opportunity. With her mother working overseas as a doctor, her father is now living alone with the family's longtime pet cat Mii-san. One night, Aya returns from a long day at work, and as she rests on her bed, she reminiscences about the times the family had together. She remembers the sadness she felt when her mom went overseas, and the solace she felt when her father brought home Mii-san to give her comfort. Then, she receives a phone call.

The seven short films making up GENIUS PARTY couldn’t be more diverse, linked only by a high standard of quality and inspiration. Atsuko Fukushima’s intro piece is a fantastic abstraction to soak up with the eyes. Masaaki Yuasa, of MIND GAME and CAT SOUP fame, brings his distinctive and deceptively simple graphic style and dream-state logic to the table with “Happy Machine,” his spin on a child’s earliest year. Shinji Kimura’s spookier “Deathtic 4,” meanwhile, seems to tap into the creepier corners of a child’s imagination and open up a toybox full of dark delights. Hideki Futamura’s “Limit Cycle” conjures up a vision of virtual reality, while Yuji Fukuyama’s "Doorbell" and "Baby Blue" by Shinichiro Watanabe use understated realism for very surreal purposes. And Shoji Kawamori, with “Shanghai Dragon,” takes the tropes and conventions of traditional anime out for very fun joyride.