Juice=Juice LIVE AROUND 2017 FINAL at 日本武道館 ～Seven Squeeze!～

A group of delinquent high school girls form a band when they accidentally poison their school's brass band and have to replace them.

เพียงสามวันก่อนถึงงานเทศกาลดนตรีระดับมัธยมปลาย เคอิ มือกีตาร์ เคียวโกะ มือกลอง และโนโซมิ มือเบส ถูกบังคับให้หานักร้องนำคนใหม่มาแทนวง พวกเขาเลือกซน นักเรียนแลกเปลี่ยนชาวเกาหลี แม้ว่าเธอจะเข้าใจภาษาญี่ปุ่นไม่มากนักก็ตาม! เป็นการแข่งกับเวลา เพราะวงต้องดิ้นรนเรียนรู้เพลงสามเพลงสำหรับคอนเสิร์ตร็อกของงานเทศกาล ซึ่งรวมถึงเพลงพังก์-ป็อปคลาสสิกจากยุค 80 ของวง The Blue Hearts จากญี่ปุ่นที่มีชื่อว่า "ลินดา ลินดา"

เนื้อหาจะคล้ายกับภาค 1 แต่ที่แตกต่างจากเดิมตรงที่จะเป็นมุมมองของนางเอกในเรื่องอย่าง ทาคานาชิ ริกกะ และเพิ่มฉากที่น่าสนใจหลายอย่างเข้าไป ซึ่งภาค 1 นั้นจะเป็นมุมมองของพระเอก โทกาชิ ยูตะ เป็นหลักแล้วผสมความเป็นแฟนตาซีเข้าไปเล็กน้อย ถ้าเปลี่ยนเป็นมุมมองของริกกะที่มีอาการของ Chuunibyou ตลอดก็คงจะแฟนตาซีขึ้นอีกเยอะ

เทย์เลอร์ สวิฟต์ขึ้นเวทีสุดยิ่งใหญ่ในแดลลัสเพื่อแสดงคอนเสิร์ต Reputation Stadium Tour และฉลองค่ำคืนแห่งบทเพลงเปี่ยมความหมาย ความทรงจำ พร้อมมนต์สะกดแสงสีเสียงสุดอัศจรรย์

เรื่องราวของหญิงสาวที่มีงานอดิเรกสุดประหลาด อย่างการตามถ่ายเซลฟี่กับศพ และติดตามเหล่าคนชราไร้ครอบครัว เพื่อเฝ้ามองวิถีชีวิตของพวกเขาและรอเวลาให้พวกเขาตาย เพื่อที่จะได้เซลฟี่กับศพของพวกเขาเป็นคนแรก จนกระทั่งเป้าหมายล่าสุดเป็นคุณลุงวัยไม้ใกล้ฝั่งที่ตัดขาดกับครอบครัว ซึ่งเธอตามเฝ้ามองเขาอย่างใจจดใจจ่อ เพื่อรอดูวันที่คุณลุงตาย แต่ทว่ากลับถูกบรรดาลูกๆหลานๆของคุณลุง แอบเข้ามาช่วยเหลือคุณลุงอยู่บ่อยครั้ง สร้างความไม่พอใจให้กับหญิงสาวเป็นอย่างมากและคิดที่จะกำจัดทุกคนอย่างไปให้พ้นทาง เพื่อที่เธอจะได้เห็นลุงตายสมใจ

The seven short films making up GENIUS PARTY couldn’t be more diverse, linked only by a high standard of quality and inspiration. Atsuko Fukushima’s intro piece is a fantastic abstraction to soak up with the eyes. Masaaki Yuasa, of MIND GAME and CAT SOUP fame, brings his distinctive and deceptively simple graphic style and dream-state logic to the table with “Happy Machine,” his spin on a child’s earliest year. Shinji Kimura’s spookier “Deathtic 4,” meanwhile, seems to tap into the creepier corners of a child’s imagination and open up a toybox full of dark delights. Hideki Futamura’s “Limit Cycle” conjures up a vision of virtual reality, while Yuji Fukuyama’s "Doorbell" and "Baby Blue" by Shinichiro Watanabe use understated realism for very surreal purposes. And Shoji Kawamori, with “Shanghai Dragon,” takes the tropes and conventions of traditional anime out for very fun joyride.

เพื่อนซี้สี่สาวเดินทางไปนิวออร์ลีนส์ เพื่อร่วมงานเทศกาลเอสเซนส์ประจำปี

"ชิออน" สาวสวยลึกลับผู้ย้ายเข้ามาใหม่ในโรงเรียน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องวิชาการหรือเรื่องกีฬา เธอก็ทำออกมาได้เพอร์เฟค เพราะว่าเธอคือหุ่นยนต์ AI สุดล้ำนั่นเอง ชิออนได้ประกาศต่อหน้าชั้นเรียนว่าเธอจะทำให้ "ซาโตมิ" เด็กสาวผู้โดดเดี่ยวมีความสุขให้ได้จากนั้นเธอจึงเริ่มร้องเพลงออกมา แม้ว่าซาโตมิจะพยายามห้ามเพียงใด ชิออนก็ยังไม่ล้มเลิกเป้าหมายที่เธอตั้งใจไว้อยู่ดี ในระหว่างนั้นเอง ชิออนก็ได้พบกับผู้คนที่อยู่รอบตัวซาโตมิ ด้วยการกระทำที่แสนแปลกของเธอ ไม่ใช่แค่ซาโตมิแต่คนรอบข้างก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนไป…

ภายหลังพ้นโทษจากเรือนจำ ซึสึโกะ สัมผัสได้ว่าผู้คนรอบข้างต่างมองเธอแบบไม่ไว้ใจ เธอรู้สึกผิดหวังและตัดสินใจออกเดินทางด้วยความรู้สึกเจ็บปวด พร้อมกับตั้งกฎให้กับตัวเองว่า จะออกเดินทางไปยังเมืองอื่น ๆ ทันทีที่เก็บเงินได้ครบหนึ่งล้านเยน การเดินทางของเธอในครั้งนี้เสมือนการค้นหาตัวตน พร้อม ๆ กับกอบกู้เศษซากชีวิตที่เคยทำหล่นหายไปในอดีต เพื่อเรียนรู้ที่จะไว้ใจคนอื่นอีกครั้ง

Live Aid was held on 13 July 1985, simultaneously in Wembley Stadium in London, England, and the John F. Kennedy Stadium in Philadelphia, United States. It was one of the largest scale satellite link-ups and television broadcasts of all time: watched live by an estimated global audience of 1.9 billion, across 150 nations. "It's twelve noon in London, seven AM in Philadelphia, and around the world it's time for Live Aid...!"