Les Malheurs de Sergueï Paradjanov shows the ravages of time on the copy of the film Les Mains d'or that Sergei Paradjanov shot in 1960. By isolating and slowing down the most damaged parts of the Armenian master's film, I managed to create an object with abstract forms and, insidiously, to give another life to a major work of art.
Les Malheurs de Sergueï Paradjanov shows the ravages of time on the copy of the film Les Mains d'or that Sergei Paradjanov shot in 1960. By isolating and slowing down the most damaged parts of the Armenian master's film, I managed to create an object with abstract forms and, insidiously, to give another life to a major work of art.
A second-class horror movie has to be shown at Cannes Film Festival, but, before each screening, the projectionist is killed by a mysterious fellow, with hammer and sickle, just as it happens in the film to be shown.
มิสเตอร์บีนเดินทางไปพักร้อนที่เมืองริเวียร่า ประเทศฝรั่งเศส แต่ก็ไม่วายดวงตกต้องไปมีเอี่ยวอย่างไม่ได้ตั้งใจในเหตุการณ์ลักพาตัวและคดีผิดฝาผิดตัวสุดฮา
เรื่องราวชีวิตของเด็กชาย“อองตวนดัวเนล”เด็กที่มีความอยากรู้อยากเห็นแต่มักจะถูกบั่นทอนโดยผู้ใหญ่ที่ไม่เข้าใจในตัวเขาทั้งพ่อแม่และครูที่โรงเรียนผู้ใหญ่ทั้งหลายทำตัวเหมือนกับอยู่คนละโลกกับเขาอองตวนมีพ่อซึ่งชอบลงโทษเขาด้วยวิธีรุนแรงและเป็นคนที่ไม่ค่อยเอาไหนนักมีแม่ที่แอบไปมีชู้รักแม้แต่ในโรงเรียนทุกๆอย่างก็ยังคงน่าเบื่อและเขามักจะถูกลงโทษอย่างไร้เหตุผลอยู่ เสมอๆแม้ว่าเขาจะตั้งใจเรียนเขาก็ยังถูกกล่าวร้ายอองตวนเริ่มขโมยของและหนีออกจากบ้านอีกทั้งยังก่อคดีต่างๆร่วมกับ“เรอเน่”เพื่อนของตนจนสุดท้ายต้องถูกส่งไปอยู่สถานพินิจอองตวนเป็นเพียงเด็กน้อยวัยประถมที่ต้องเจอกับความกดดันและปัญหามากมายในชีวิตเขาต้องเพียงใครสักคนที่เข้าใจและสามารถเป็นที่ระบายความอัดอั้นตันใจจากความทรงจำที่เลวร้ายได้เท่านั้น
A woman wakes up in the middle of the night on board a train, but she can't remember how she got there. Danger and suspense ensue.
This Surrealist film, with a title referencing the Communist Manifesto, strings together short incidents based on the life of director Luis Buñuel. Presented as chance encounters, these loosely related, intersecting situations, all without a consistent protagonist, reach from the 19th century to the 1970s. Touching briefly on subjects such as execution, pedophilia, incest, and sex, the film features an array of characters, including a sick father and incompetent police officers.
When a group of misfits is hired by an unknown third party to burglarize a desolate house and acquire one rare VHS tape, they discover more found footage than they had bargained for.
A group of male friends become obsessed with five mysterious sisters who are sheltered by their strict, religious parents.
In Le Livre d’Image, Jean-Luc Godard recycles existing images (films, documentaries, paintings, television archives, etc.), quotes excerpts from books, uses fragments of music. The driving force is poetic rhyme, the association or opposition of ideas, the aesthetic spark through editing, the keystone. The author performs the work of a sculptor. The hand, for this, is essential. He praises it at the start. “There are the five fingers. The five senses. The five parts of the world (…). The true condition of man is to think with his hands. Jean-Luc Godard composes a dazzling syncopation of sequences, the surge of which evokes the violence of the flows of our contemporary screens, taken to a level of incandescence rarely achieved. Crowned at Cannes, the last Godard is a shock film, with twilight beauty.
ภาพยนตร์สุดล้ำจากจินตนาการของเวส แอนเดอร์สัน เรื่องราวของทีมนักเขียนจากนิตยสารอเมริกันฉบับสุดท้ายในเมืองสมมุติแห่งหนึ่งในฝรั่งเศสช่วงศตวรรษที่ 20
เรื่องราวของ ริค ดัลตัน กับสตั้นท์คู่ใจของเขา คลิฟฟ์ บูธ ที่ต้องพยายามต่อสู้ดิ้นรนเพื่อหาจุดยืนบนเส้นทางของพวกเขาในวงการบันเทิง โดยมีฉากหลังเป็นเหตุฆาตกรรมอันน่าสยดสยองของ ชารอน เท็ต กับเพื่อน ๆ ทั้ง 4 คนของเธอ ที่ถูกสังหารโดยกลุ่มผู้ติดตามของฆาตกรต่อเนื่อง ชาร์ล แมนสัน ซึ่งตอนนั้นเท็ตเป็นเพื่อนบ้านผู้โด่งดังของริค