Cuando me deje de ver

พ่อแม่ผู้โศกเศร้าเผชิญเส้นทางชีวิตที่เปล่าเปลี่ยวระทมทุกข์ เพราะอาลัยลูกรักที่จากไปในเหตุกราดยิงโรงเรียนสุดสะเทือนขวัญ

A documentary shot by filmmakers all over the world that serves as a time capsule to show future generations what it was like to be alive on the 24th of July, 2010.

A fatally ill mother with only two months to live creates a list of things she wants to do before she dies without telling her family of her illness.

คุณแม่เลี้ยงเดี่ยว (จูดี้ เรเยส) และช่างเทคนิคห้องดับจิตที่ไม่มีลูก (มาริน ไอร์แลนด์) ผูกพันกันด้วยความสัมพันธ์กับเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่พวกเขาฟื้นคืนชีพจากความตาย

ในผลงานกำกับภาพยนตร์ขนาดยาวเรื่องแรก มาริสกา ฮาร์กิเทย์พาผู้ชมย้อนรอยเรื่องราวของแม่ของเธอเป็นครั้งแรก เจน แมนส์ฟีลด์ ตำนานฮอลลีวู้ดผู้จากไปอย่างน่าเศร้าเมื่อเกือบหกทศวรรษก่อน การค้นหาครั้งนี้คือการตามหา “แม่” ที่เธอไม่เคยได้รู้จัก

แม้ลมหายใจของแอน จะเริ่มแผ่วบาง แต่ภาพความทรงจำของเธอมิได้เลือนลางจางหายไปเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงสามารถถ่ายทอดเรื่องราวเมื่อ 50 ปีที่ผ่านมาต่อหน้าลูกๆ ของเธอได้อย่างชัดเจน ตอนที่เธอยังวัยเยาว์ แฮร์ริส คือ ผู้เป็นเจ้าของความรักของเธอในตอนนั้น และมันจะเป็นเช่นนั้นตลอดไปไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

Filmed and edited in intimate vérité style, this movie follows visionary medical practitioners who are working on the cutting edge of life and death and are dedicated to changing our thinking about both.

Clinging to a smooth, curved surface high above a sentient abyss, a woman tries to cover the few feet back to safety without losing purchase and falling to her death.

While caring for her brother along with her audacious mother, a teenager strikes up an unlikely friendship with an eccentric activist who is protesting one of the most landmark medical cases of all time.

A celebration of the universe, displaying the whole of time, from its start to its final collapse. This film examines all that occurred to prepare the world that stands before us now: science and spirit, birth and death, the grand cosmos and the minute life systems of our planet.